نوشته شده در تاريخ جمعه 05 آبان 1391 توسط ارشاد |
ارسال نظر(0)
چقدر دوست داشتم یک نفر از من می پرسید:
چرا نگاه هایت آنقدر غمگین است؟
چرا لبخندهایت آنقدر بی رنگ است؟
اما افسوس...
هیچ کس نبود... همیشه من بودم و من و تنهایی پر از
خاطره...